K. Kontich FC

Kontich F.C. is ontstaan uit de fusie van 'Kontich Boys' en 'Groeninghe Sport' die sinds de jaren 1938-39 in het Antwerps liefhebbersverbond speelden.  In het begin van de tweede wereldoorlog wou de heer J. Rochtus zich over de jonge club ontfermen op voorwaarde dat ze zich aansloot bij de K.B.V.B.

In juli 1941 werd die aansluiting een feit en kreeg 'Kontich A.C.' het stamnummer 3029.
Groeninghe Sport was onder eigen naam toch nog blijven spelen in het liefhebbersverbond.  Toenmalig burgemeester A.Apers vond dat in het dorp Kontich slechts plaats was voor één club en ijverde voor de eenmaking.  Uiteindelijk werd, na talloze vergaderingen, op 1 juli 1942 een akkoord bereikt en werd de naam Kontich A.C. veranderd in Kontich F.C.

Er werden spelers aangeworven van naburige clubs zoals Belgica, Oude-God en Boechout en het eerste seizoen in de Derde Provinciale reeks werd afgesloten met een zesde plaats.  In die tijd waren vooral de verplaatsingen het grote zorgenkind.  Sommigen moesten met paard en kar.  Enkele gelukkigen gingen met de fiets.  Er moesten afstanden overbrugd worden naar Kalmthout, Westmalle, Brecht, St-Job-in-'t-Goor.  Ter plaatse gekomen was de vermoeidheid soms zo groot dat de match een ongelijke strijd werd.

Het seizoen 1943-44 werd meteen een schot in de roos.  Er werd slechts één wedstrijd verloren op het veld van Rijmenam.  De terugwedstrijd tegen Rijmenam werd onder grote belangstelling met 3-0 gewonnen en meteen was de titel binnen schot.  In de eindronde werd vlot de eerste kampioenstitel behaald in 3de Provinciaal.

Door de oorlogsmiserie besliste de Bond geen kampioenschappen in te richten in 1944-45, maar Kontich speelde veel vriendenwedstrijden in die periode, zelfs tegen Britse legerelftallen.  Zo werd 1945-46 ons eerste seizoen in 2de Provinciaal.  Hoewel in 1945-46 en 1946-47 maar net naast de titel werd gegrepen zou Kontich acht seizoenen in deze afdeling blijven spelen. Interne meningsverschillen en financiële moeilijkheden brachten de club in groete problemen. De heer Paul Boelens werd voorzitter in het seizoen 1946-47 en redde de club van de ondergang.  In die tijd werd ook het supporterslokaal gevestigd bij J.V.Roosbroeck, café De Zwaluw in de Molenstraat.  Er volgden enkele magere jaren.

Uiteindelijk werden enkele goede spelers aangetrokken van o.a. Beerschot en Lierse.  Aangevuld met eigen jeugd werd Kontich in 1952-53 ongeslagen kampioen en steeg naar 1ste Provinciaal. Het kampioenenelftal ging voort op zijn elan en het jaar daarop werd de grote droom verwezenlijkt : trainer Sus Van Dessel en zijn ploeg werden in de laatste wedstrijd op het veld van Heist kampioen en promoveerden voor het eerst in de geschiedenis van K.F.C. naar de Nationale Hogere Afdelingen.

Tussen 1954 en 1961 volgden zeven gouden seizoenen bevorderingsvoetbal met als apotheose de kampioenstitel en promotie naar de Derde Nationale Afdeling.  Het waren mooie tijden voor Kontich : op elke uitwedstrijd waren gemiddeld 500 supporters aanwezig.  Op die laatste wedstrijd van het seizoen 1960-61 viel pas zeven minuten voor tijd het verlossende doelpunt en werd Kontich kampioen in Bevordering.  De ploeg kreeg als beloning een reis aangeboden naar de boorden van de Rijn en in Rüdesheim en Düsseldorf werd menig flesje gekraakt.

Het verblijf in Derde Nationale zou slechts één seizoen duren in 1961-62.  Na de degradatie kreeg Kontich terug financiële moeilijkheden, vocht in 1963-64 opnieuw tegen de degradatie en kon in 1964-65 niet vermijden dat het terug naar het Provinciaal voetbal moest afzakken.  Na het seizoen 1966-67 zakt Kontich zelfs terug naar 2de Provinciale waar het opnieuw acht lange jaren zou verblijven.

In het seizoen 1973-74 werd Kontich derde en won de Beker van Antwerpen, maar het jaar nadien degradeerde K.F.C. naar 3de Provinciaal.  Door nieuwe geldproblemen waren er onvoldoende spelers, door de malaise werden de trainingen verwaarloosd, Kontich geraakte in een diepe put.

Op 29 april 1977 nam uiteindelijk zelfs de Beheerraad collectief ontslag.  Toenmalig Burgemeester M. Kempenaers werd als trouwe supporter bereid gevonden de club uit de nood te helpen en stelde een nieuwe Beheerraad samen waarvan hij voorzitter werd met Fr. Campaert als Ere-voorzitter. Samen vonden zij de nodige fondsen om de club van de ondergang te redden.

Sportief begon het ook beter te gaan.  Na een opeenvolgende 14de plaats en 8ste plaats werd K.F.C. kampioen in 1980-81 en promoveerde terug naar 2de Provinciaal.  In 1982-83 steeg Kontich zelfs opnieuw naar 1ste Provinciaal onder leiding van trainer G. Cautreels.

Kontich wou onmiddellijk verder doorstoten naar Bevordering maar de vedetten faalden.  In plaats van hogerop werd het opnieuw de afgrond in naar 2de en onmiddellijk verder naar 3de Provinciaal.  Kontich zat opnieuw in het sukkelstraatje en er werd uitgekeken naar een fusie met Kontich Sport.

Het seizoen 1991-92 zou één van de mooiste worden uit de geschiedenis van Kontich.  Op 26 april 1992 werd Kontich benoemd tot 'Koninklijke Club'.  De fusie met Kontich Sport werd afgerond, en K.K.F.C. promoveerde meteen opnieuw naar 2de Provinciale in het 50ste jaar van haar bestaan.

Vijf jaar later, in het seizoen 1996-1997, haalde Kontich op de slotdag van de competitie op het veld van Putte-Kapellen de titel in 2de provinciale binnen.  Een nek aan nek race met Nieuwmoer zorgde voor een zeer spannende competitie, met een enorme ontlading op het einde.  Een nooit gezien en memorabel feestend Kontich maakte opnieuw de stap naar 1ste provinciale.

Kontich slaagde er in het seizoen 1999-2000 naar de nationale bevorderingsreeks door te stoten. Het eerste jaarin bevordering werd succesvol afgesloten op een vijfde plaats, slechts enkele punten tekort voor promotie naar derde. Met resultaten in de middenmoot ging het enkele jaren verder. Dan in het seizoen 2005-2006 sloeg het noodlot toe. Kontich wint de eerste periode titel met 20 punten, maar slaagt er uiteindelijk niet in zich te handhaven. Slechts 16 punten in de volgende 20 wedstrijden en 3 punten te kort voor het behoud.

Het volgende seizoen kwam Kontich aan de start in eerste provinciale en eindigde in de middenmoot. Maar het seizoen 2008-2009 draaide desastreus uit. 9 schamele puntjes en als enige lichtpunt een 5-0 zege tegen buren Belgice Edegem Sport, dat mee naar tweede provinciale zakt.

Met een vernieuwd bestuur, een nieuwe trainer en een jonge ploeg (gemiddeld 21 jaar) waarbij een tiental spelers met een verleden in de eigen jeugd (samen ongeveer 100 jeugdjaren), werd het doel gesteld in 2009-2010 tweede te blijven en een gezonde club op poten te zetten. Klaar voor een hoger niveau.